Archipelag Batrydzki

kliknij tutaj aby powiększyć

Archipelag Batrydzki, potocznie zwany Wyspami lub po prostu Archipelagiem, położony jest około czterech dni podróży statkiem na wschód od wybrzeża Teokracji. W jego skład wchodzi sześć dużych wysp, na których rozwinęło się osiem państw:

• Draxa ze stolicą w Sordze, szczególnie znana z wyrobów z drewna ussowego, rosnącego jedynie na wyspach Archipelagu. Draxanie do perfekcji opanowali niełatwą sztukę rzeźbienia w nim i zabezpieczania efektu końcowego przed uszkodzeniami, na które miękkie drewno ussowe jest wyjątkowo podatne, a przez ograniczoną dostępność ussy ich rękodzieło, w szczególności meble, jest bardzo pożądane wśród bogatych rodzin tak Errei, jaki i Aeseonu. Na rynku międzynarodowym przedmioty wykonanie w Draxii osiągają nieprzyzwoicie wręcz wysokie ceny, co przynosi państwu ogromne zyski.
• Gernsaad ze stolicą w Enebachu, kraj szkolący artystów, w szczególności gimnastyków, aktorów i kurtyzany, o specyficznie luźnym podejściu do spraw seksu. Gernsaadowie sztukę miłości stawiają na równi z każdą inną sztuką, co nieco mierzi niektóre państwa o bardziej rygorystycznym trybie życia.
• Adon ze stolicą w Hantzu, który podobnie jak Draxa utrzymuje się przede wszystkim z eksportu produkowanych dóbr. W przeciwieństwie do zachodniego sąsiada jednak Adon specjalizuje się przede wszystkim w trunkach wyrabianych z uprawianych na jego żyznych ziemiach owoców. Złote adońskie wina zyskały ogromną popularność nie tylko dzięki swemu wyjątkowemu, słodkiemu smakowi, ale i przez niezwykły sposób ich wyrabiania - zanim alkohol nadaje się do konsumpcji, trzymany jest w ussowych beczkach i regularnie przelewany z jednej do drugiej, co rzekomo ma nadawać mu charakterystycznych bąbelków.
• Alaia ze stolicą w Arii, jedyne państwo Archipelagu specjalizujące się w handlu żywym towarem. Choć większość cywilizowanych krajów nie popiera idei niewolnictwa, wciąż znaleźć można multum chętnych gotowych wyłożyć niemałe pieniądze na piękną dziewczynę lub urodziwego młodzieńca. Alaia znana jest więc ze szkolenia służących, od dziecka przyuczanych do bycia efektywnymi, cichymi i przede wszystkim posłusznymi. Fakt, że sprzedawani są oni temu, kto da najwięcej, prowadzi do sporych napięć między Alaią a pozostałymi krajami Archipelagu.
• Xuan Guo ze stolicą w Xuanie, rzekomo pierwsze państwo założone przez przybywających zza morza pierwotnych mieszkańców Archipelagu. Pochwalić może się imponującymi bibliotekami i uczonymi biegłymi w wielu dziedzinach takich jak języki, historia, matematyka czy alchemia. Xuan Guo produkuje też pokaźne ilości owoców uznawanych na Errei za egzotyczne, takie jak mango, awokado, arbuz czy liczi.
• Cegon ze stolicą w Egulpii, największe państwo Archipelagu, utrzymujące się przede wszystkim z upraw drzewa ussowego, handlu i piractwa. Cegońscy najemnicy znani są na morzach jako najbardziej skuteczni i zdecydowanie jedni z najbardziej niebezpiecznych, nie są też jednak tani, dlatego też jedynie najbogatsze kraje mogą sobie pozwolić na korzystanie z ich usług.
• Gixad ze stolicą w Meirze, który pod względem wielkości stanowi dokładne przeciwieństwo Cegonu; podczas gdy jego zachodni sąsiad może pochwalić się rozmiarem, żyzną glebą i rozległymi równinami, Gixad jest mały, górzysty i obdarzony głównie piaszczystymi glebami. Z tego względu na jego terenach rozwinęły się specjalistyczne instytucje szkolące wybitnych skrytobójców, z których usług korzystają zarówno zazdrośni kochankowie, jak i władcy pragnący pozbyć się przeciwników politycznych.
• Castanho ze stolicą w Castanho, państwo rybackie, dość samowystarczalne i najmniej spośród wszystkich ośmiu krajów wchodzących w skład Archipelagu angażujące się w handel międzynarodowy. Znane jest jednak z hucznych, kolorwych świąt urządzanych podczas obu przesileń, z tego też względu jest więc popularną atrakcją turystyczną, zarówno wśród mieszkańców Archipelagu, jak i reszty świata.

Choć z pozoru wydawać by się mogło, że osiem państw Archipelagu drastycznie się od siebie różni, ich kultura niemal wszędzie pozostaje dość jednorodna, podobnie jak flora i fauna. Klimat wysp jest ciepły i mokry, szczególnie w miesiącach letnich, co przyczyniło się do rozwoju wielu gatuków roślin i zwierząt zamieszkujących batrydzkie lasy deszczowe. Spotkać tu można wiele odmian owadów, w szczególności motyli, z których wielobarwnych skrzydeł wyrabia się tradycyjne ozdobne nakrycia głowy zwane queba, a także żab, papug i małp. Największymi drapieżnikami Archipelagu są oceloty i jaguary, a w rzekach i jeziorach natknąć można się na kajmana. Najbardziej znanymi roślinami są z kolei drzewo ussowe, z którego drewna, potocznie zwanego ussą, wyrabiane są wysokiej jakości przedmioty, oraz złote winogrona używane do produkcji złotego adońskiego wina - mimo swej nazwy jednak owoce winogron wcale nie są złote, a jedynie żółto-pomarańczowe.

Batrydzi, choć z początku stanowili naród skłądający się w stu procentach z ludzi, na przełomie wieków mieszali się z innymi rasami, ostatecznie tworząc mozaikę gatunkową. W ich kulturze nie istnieje idea patriarchatu i matriarchatu, a każdy obywatel jest równy niezależnie od płci, orientacji czy pochodzenia. Są osobami silnie związanymi z wodą; żadne z państw Archipelagu nie posiada floty, jednak ogromny procent ich mieszkańców para się piractwem lub korsarstwem. Z tego też względu ich system polityczny opiera się o demokratyczne wybory: każde z państw wybiera dwóch przedstawicieli, którzy mają reprezentować je na corocznych zebraniach Rady Pirackiej, której posiedzenia odbywają się po kolei w każdej z ośmiu stolic. Mimo pozornie niewielkich rozmiarów wysp, żadnemu z ośmiu państw nie dokucza brak środków finansowych; ujednoliconą walutą obowiązującą na Wyspach jest drachma piracka, choć na terenach Archipelagu zamiast pełnej nazwy najczęściej używa się po prostu słowa inti, w języku batrydzkim oznaczającego pieniądze.

Jednym z najstarszych obyczajów Archipelagu jest szkolenie albatrosów wykorzystywanych jako ptaki pocztowe; spekuluje się, że wybór padł na te właśnie ptaki, ponieważ pośród marynarzy pokutuje przesąd, że zabicie albatrosa ściąga na całą załogę nieszczęście, choć duży wpływ na ostateczną decyzję mogła mieć też wrodzona wytrzymałość albatrosów. Każde z państw hoduje własną odmianę ptaka, po której łatwo rozpoznać można, z którego kraju niesie on wiadomość:

• Draxa - albatros białoskrzydły, o charakterystycznie śnieżnobiałych piórach na całym ciele i jasnych oczach
• Gernsaad - albatros szary, o białym tułowiu i głowie, ale szarych skrzydłach, ogonie, łapach i dziobie
• Adon - albatros złocisty, o białych piórach przechodzących w żółto-brązowe na brzuchu i gardle, oraz żółtym dziobie
• Alaia - albatros plamisty, o białym tułowiu, szaro-brązowych skrzydłach i głowie
• Xuan Guo - albatros czarnooki, o niemal całkowicie białym ciele, z wyjątkiem ciemnych plam wokół oczu, czarnego dzioba i łap
• Cegon - albatros różowy, o białych skrzydłach i grzbiecie, ale różowym dziobie, łapach, podbrzuszu i gardle
• Gixad - albatros królowej Aibby, o całkowicie czarnych piórach
• Castanho - albatros brunatny, o białym tułowiu, brązowych skrzydłach i brązowo-czerwonym dziobie